ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΑΘΗΣΕΩΝ

* Κάνετε click στην περιοχή που σας ενδιαφέρει για περισσότερες πληροφορίες.



Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ MANUAL THERAPY


To Manual Therapy είναι η μέθοδος που χρησιμοποιείται ευρέως παγκοσμίως. Το Manual Therapy είναι η ορθοπεδική θεραπεία με χειρισμούς, για την αποκατάσταση νευρο- μυικων- σκελετικων προβλημτων, βασιζόμενη στον κλινικό συλλογισμό, χρησιμοποιώντας πολύ εξειδικευμένες τεχνικές προσέγγισης, που περιλαμβάνουν χειρισμούς κ θεραπευτικές ασκήσεις και εφαρμόζεται ακόμη και στο οξύ στάδιο της φάσης φλεγμονής της πάθησης. Ο θεραπευτής (Manual Therapist) μέσω των χεριών του κυρίως (λαμβάνοντας υπόψη και ακτινογραφίες, μαγνητικές κ. α.) αναγνωρίζει τις δυσλειτουργίες, είτε αυτές βρίσκονται στα οστά, στους μύες ή στα νευρά και τις διορθώνει.

Τα οστά όπου ενώνονται και σχηματίζουν αρθρώσεις  πρέπει φυσιολογικά να κάνουν κάποιες μικροολισθήσεις (joint play) μεταξύ τους. Εάν αυτές οι μικροολισθήσεις υπάρχουν σε φυσιολογικό βαθμό, η περιοχή του σώματος λειτουργεί σωστά. Εφόσον όμως υπάρξει τραυματισμός - συνεχής κόπωση - λανθασμένη στάση κ. α. ,το joint play μειώνεται ή αυξάνεται και τότε οι μύες – τένοντες λειτουργούν με λάθος τρόπο και προκαλούνται τραυματισμοί π.χ. επικονδυλίτιδα αγκώνα ή κάποια σύνδρομα π.χ αυχενικό σύνδρομο, οσφυαλγία.

Μηχανισμοί δράσης
Oι ΕΤΚ των αρθρώσεων έχει βρεθεί ότι συμβάλλουν στη βελτίωση της τροχιάς κίνησης της άρθρωσης, μειώνουν/εξαλείφουν τον πόνο, βελτιώνουν τη μυϊκή λειτουργικότητα και τη γενικότερη λειτουργικότητα της περιοχής, συμβάλλουν στην ιδιοδεκτικότητα και βελτιώνουν ή διατηρούν σε καλή κατάσταση την ποιότητα της άρθρωσης.

Οι μηχανισμοί δράσης, μέσω των οποίων επιτυγχάνονται τα παραπάνω, πιστεύεται ότι είναι πολλοί και σύνθετοι. Αφορούν μηχανικές και φυσιολογικές αλλαγές στους τοπικούς ιστούς, νευροφυσιολογικές επιδράσεις σε επίπεδο τοπικό, νωτιαίου μυελού και κεντρικού νευρικού συστήματος, καθώς και ψυχολογικές επιδράσεις που αναλύονται παρακάτω.

Μηχανικές και φυσιολογικές αλλαγές σε τοπικούς ιστούς
Οι αλλαγές αυτές φαίνεται ότι επιδρούν στη μηχανική συμπεριφορά της άρθρωσης και των περιαρθρικών στοιχείων, συμβάλλοντας στην επούλωση, στη βελτίωση της κινητικότητας της άρθρωσης και, κατ’ επέκταση, και στον πόνο του ασθενή.

~ Βοηθούν στην καλύτερη (γρηγορότερη) επούλωση μέσω της υπεραιμίας που δημιουργούν στην περιοχή που κινητοποιείται.
~ Επηρεάζουν τη “δυναμική” του ενδοαρθρικού υγρού. Για παράδειγμα, επαναλαμβανόμενες παθητικές κινήσεις μειώνουν το ενδοαρθρικό οίδημα, ή, μέσω τεχνικών έλξης, μειώνεται η ενδοαρθρική πίεση και κατ’ επέκταση και ο πόνος.
~ Επηρεάζουν υδροστατικά το μεσοσπονδύλιο δίσκο στη σπονδυλική στήλη (ΣΣ), με αποτέλεσμα τη βελτίωση της κινητικότητας του σπονδυλικού επιπέδου.
~Συμβάλλουν στην καλύτερη λεμφική επαναφορά του κάθε σπονδυλικού επιπέδου.

Νευροφυσιολογικές αλλαγές σε τοπικούς ιστούς
Οι σημαντικότεροι αναλγητικοί μηχανισμοί δράσης (των τεχνικών κινητοποίησης) είναι νευροφυσιολογικής φύσεως και όχι μηχανικής, τουλάχιστον όσον αφορά τη μείωση του πόνου. Η κατάλληλη «δόση» ανώδυνης κινητοποίησης πιθανότατα ενεργοποιεί νευροφυσιολογικές οδούς σε επίπεδο νωτιαίου μυελού και εγκεφάλου, με αποτέλεσμα την άμεση αναλγησία και, κατ’ επέκταση, αποκατάσταση της κινητικότητας, της «συμπτωματικής» άρθρωσης ή περιοχής. Αυτό αποτελεί και έναν από τους λόγους που οι αρθρικές τεχνικές κινητοποίησης θεωρούνται ότι υπερτερούν σε σχέση με άλλες τεχνικές αξιολόγησης και αποκατάστασης.

Μέσω παθητικής αρθρικής κινητοποίησης γίνεται διέγερση εμμύελων υποδοχέων (τύπου Αβ), προκαλώντας αναστολή της αίσθησης του πόνου στο επίπεδο του νωτιαίου μυελού- μηχανισμός“πύλης ελέγχου” (gait control theory) . Επίσης, με βάση την ίδια φιλοσοφία, η ρυθμική αρθρική κινητοποίηση φαίνεται να διεγείρει μηχανοϋποδοχείς Τύπου I και II του αρθρικού θύλακα επηρεάζοντας έτσι πάλι την πύλη ελέγχου του πόνου. Άλλοι νωτιαίοι μηχανισμοί δράσης αφορούν αντανακλαστικές περισσότερο αντιδράσεις, οι οποίες πιστεύεται ότι δρουν σε περιπτώσεις όπου ο επώδυνος ερεθισμός οφείλεται σε μυϊκό σπασμό (δηλ. μείωση του ROM και/ή πόνος στην άρθρωση είναι αποτέλεσμα μυϊκού σπασμού).

Πρόσφατες ερευνητικές ενδείξεις μέσω εργαστηριακών μελετών δείχνουν ότι οι τεχνικές κινητοποίησης δημιουργούν άμεση αναστολή ή μείωση του πόνου σε συνδυασμό με μια σειρά αλλαγών που αφορούν το Συμπαθητικό Νευρικό Σύστημα (ΣΝΣ). Συγκεκριμένα, μαζί με την άμεση μείωση του πόνου έχουν παρατηρηθεί αλλαγές στον καρδιακό παλμό, στην αρτηριακή πίεση, στον ρυθμό αναπνοής, και στην αγωγιμότητα του δέρματος που προσομοιάζουν διέγερση του ΣΝΣ, και αυτές οι συγκεκριμένες αντιδράσεις που παρατηρήθηκαν κατά την εφαρμογή των τεχνικών αποδείχθηκαν ότι δεν σχετίζονται με τη λειτουργία μηχανισμών δράσής αναστολής πόνου που αφορούν την ενεργοποίηση ενδογενών οπιοειδών συστημάτων. Στις έρευνες αυτές κεντρικό ρόλο φαίνεται να παίζει μέρος του μέσου εγκεφάλου, η οποία μέσω του ερεθισμού που της προκαλούν οι ΕΤΚ δημιουργεί αυξημένη δράση ΣΝΣ, άμεση αναλγησία & επαύξηση της κινητικής λειτουργίας της περιοχής.

Ως προέκταση των νευροφυσιολογικών αλλαγών, δεν πρέπει να υποτιμηθούν και οι ψυχολογικές επιδράσεις των ΕΤΚ στην αντίληψη του πόνου και άλλων παραμέτρων. Είναι γνωστό ότι η επίδραση των συναισθημάτων, προηγούμενων εμπειριών, προσδοκιών, άγχους, επηρεάζουν την αντίληψη και διαμόρφωση του πόνου (από τα ανώτερα εγκεφαλικά κέντρα).Φαίνεται, λοιπόν, ότι η άνετη, ανώδυνη και ορθή εφαρμογή ΕΤΚ, σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον του επαγγελματία φυσιοθεραπευτή, δύνανται να επιδράσουν θετικά στην αντίληψη του πόνου και του γενικότερου προβλήματος του ασθενή.